Skip Navigation Links
صفحه اصلی
فعاليت‌هاExpand فعاليت‌ها
بانك اطلاعاتي هنرمندانExpand بانك اطلاعاتي هنرمندان
منابع محتواييExpand منابع محتوايي
پيوندهاExpand پيوندها
درباره ماExpand درباره ما
درباره همدان
    ثبت نام | ورود    

تاریخ انتشار  :  17:23 عصر ۱۳۹۰/۱۲/۲۳
تعداد بازدید  :  627
Print
   
شهر

برگردانِ:اسدالله امرايي
شهر
سامانتا شيپي[1]
برگردانِ:اسدالله امرايي
اسم من جين است. پسري 16ساله‌ام كه توي شهري بدون اسم زندگي‌مي‌كنم. وسط يك ناكجاآباد. شهر من پر از آدم‌هايي‌ست كه هيچ اهميتي به ديگران نمي‌دهند و به جاي اينكه به كسي كمك كنند، مي‌گذارند تا بميرد، هر چند كمك‌كردن به آن‌ها ساده‌ترين راه باشد.
در شهر من از كلانتري و آتش‌نشاني خبري نيست، بيمارستان هم نداريم. براي همين قانون در شهر ما نيست. مردم اداره‌اش مي‌كنند، كه البته بد هم نيست. هر كاري بخواهيم مي‌كنيم.
لابد فكر مي‌كنيد چرا اسم من جين است. پيش از اينكه به دنيا بيايم، مادرم خيلي دلش مي‌خواست دختر باشم، اما در عوض من به دنيا آمدم. دكتر شهر، دوز، مرا به دنيا آورد. سرِ به دنياآوردن من هم سكته زد و مرد. البته اگر بيمارستاني داشتيم زنده مي‌ماند. اما با اين دكتر دوز و مطب كوچكش غيرممكن بود، بگذريم از اينكه مدام وسايل مطبش را مي‌دزديدند. مادرم از دوز خواست اسمم را مري جين بگذارد. اما من فقط قسمت جين را برداشتم.
دفتر شهردار داريم. چندباري با دوستم موگن سري به آنجا زده‌ايم. هميشه مي‌رويم ببينيم چيز دندان‌گيري آنجا هست يا نه. اما چيزي كه نمي‌گويم اين است كه من كشته‌مرده‌ي تابلوي نقاشي بالاي دفتر شهردارم. خيلي عجيب و غريب است. به‌هم‌ريخته و تيره. انگار پر از درختِ مرده است. امضاي پاي آن مال عاليه والاس است.
نمي‌دانم ملاقات با اين خانم دست بدهد يا نه. بلكه هم آقا باشد. موگن مي‌گويد بايد تابلو را كش بروم و به ديوار اتاقم بزنم. اما فكر مي‌كنم اگر هر روز ببينمش دلم پرپر مي‌زند. دوست دارم يك كار بد بكنم و احساس خوبي از آن به من دست بدهد. معمولاً من و موگن در خانه‌ي پدرم ولو هستيم. پدرم از من خوشش نمي‌آيد. اولاً كه فكر مي‌كند اسم جين براي پسر خيلي دخترانه است. اما من چه كنم مگر تقصير من بوده؟ يك اسم قاتي‌پاتي براي پسري تو يك شهر قاتي‌پاتي. هرچند وقت يك‌بار كتك مفصلي به من مي‌زند كه مرا آبداده كند. اما انگار مثل هنري هيل است كه يك‌بار گفته بود: «همه بايد هرچند وقت يك‌بار كتك بخورند.»
جيم‌شدن از مدرسه چيزي نيست. هيچ‌كس اينجا به مدرسه نمي‌رود. آدم‌هاي اينجا سعي مي‌كنند يك‌جورهايي كار خودشان را راه بيندازند. من معلم انگليسي خودم را دوست دارم. او تنها كسي است كه به من از بالا نگاه نمي‌كند و مرا آشغال نمي‌بيند. تصميم او براي اينكه ما را آدم حسابي بار بياورد مرا به خنده مي‌اندازد. چنين اتفاقي محال است.
عمراً.
اين قضيه تا وقتي بود كه سر و كله‌ی او پيدا شد. يكي از سربازان پيش‌كسوت جنگ است كه باور دارد مي‌تواند شهر را از اين‌رو به آن‌رو كند. قاضي بوده و كتاب قانون و مقررات جزا را از حفظ مي‌داند. علاوه بر آن، ميلياردري‌ست كه مي‌خواهد نام نيكي هم از خودش به يادگار بگذارد. اسمش جاناتان دي‌جونز است. حالم از او به‌هم مي‌خورد. به اين شهر آمده كه به خيال خودش ما را درست كند. شهر را درست كند. آن را ام‌القراي رؤياي امريكايي بسازد.
اين حرف حال مرا به‌هم مي‌زند. ما همين‌جور خوشيم. با اين‌حال در اين شهر همه اين‌طور فكر نمي‌كنند. از دي‌جونز خوششان مي‌آيد. شغل مي‌خواهند. ايجاد فرصت شغلي مي‌خواهند و دوست دارند در خيابان‌ها امنيت برقرار باشد. او را به‌عنوان شهردار انتخاب كردند.
مدرسه را كوبيد. نمي‌خواهم بگويم كه باعث آزردگي‌ام نشد. آن مدرسه را دوست داشتم. كلي از چيزهاي باارزش شهر ما از آن مدرسه بود. من و موگن دوتايي ايستاديم به تماشاي تخريب مدرسه. گفتند كه مي‌خواهند مدرسه‌اي بزرگ‌تر و دل‌بازتر به جاي آن بسازند.
راستش بعد از مدتي خيالم راحت شد. خوشحال شدم كه ديدم مردم مي‌خندند. ديگر شب‌ها گريه نمي‌كردند تا خوا‌بشان ببرد.
تصميم گرفتم از او تشكر كنم. لياقت تشكر را هم داشت. شهر ما را به شهري تبديل كرد كه مردم تف نمي‌كردند بگذرند. جلو دفتر او با لباس تروتميزي كه پدرم خريده بود ايستادم و آن شلوار جين پاره‌وپوره را انداختم دور. كتي را پوشيدم كه جلو ايوان خانه‌‌ي پدرم مي‌پوشيدم و مي‌نشستم.
رفتم توي دفتر او و او را پشت ميزش ديدم. لبخندي زد و بلند شد به پاي من و گفت: «بفرماييد! در خدمتم.»
دهانم را باز نكرده بستم. به پشت سر او نگاه كردم. تابلو نقاشي آنجا نبود. عوض آن، يك نقاشي زشت از يك گل گذاشته بودند.


[1].SamanthaShippee

 


نظر شما
نام
ایمیل
متن نظر
  ارسال